رویدادی تحلیلی عسل فردا – اخبار > بچه‌های پلهستیکی و مادران افسرده

شنبه 22 مهر 1396 02:34 ق.ظ

 

رویدادی تحلیلی عسل فردا - اخبار > بچه‌های پلهستیکی و مادران افسرده • عسل فردا

  • رویدادی تحلیلی عسل فردا - اخبار > بچه‌های پلهستیکی و مادران افسرده • عسل فردا


    به نقل عسل فردا، بعضی‌هایشان صورت‌های فانتزی دارند و شبیه شخصیت‌های کارتونی‌اند ولی افزایششان دقیقاً مانند یک نوزاد طبیعی ساخته انجام گرفته‌اند. در رنگ‌ها و اندازه‌های مختلف؛ از سه تا ۲۴ اینچ با نژادهای مختلف در سایت‌های معتبر برای خرید یا به قول خودشان «اعطای سرپرستی» در دسترس هست. بعضی‌ها که قیمتشان زیاد از پنج هزار دلار هست موتورهایی دارند که نفس کشیدن، خندیدن، گریه‌کـــردن و بعضی رفتارهای دیگر نوزاد را شبیه‌سازی می‌کند.


    دلیل بعضی‌ها بچه‌ی قلابی می‌خرند؟! افزایش مشتریان این عروسک‌ها خانومان مسنی‌اند که دوست دارند تجربه‌ی بچه داشتن را لمس کنند؛ خانومانی که بچه‌دار نانجام گرفته‌اند یا بچه‌ای را از دست داده‌اند. بعضی‌ها هم کلکسیونرند و انواع مختلف این «نوزادان» را گردآوری می‌کنند.

     



    این عروسک‌ها «ری‌بورن» (بازآفریده) هست و «هنرمندانی» که آنها را می‌ساخانومد «ری‌بورنر» (بازآفریننده) خوانده می‌شوند؛ هنرمندانی که در این کار اسم و حتمی دارند و هر «اثر» منحصر به فردی که خلق می‌کنند، با امضای خودشان واگذار می‌شود. شکل‌وشمایل عروسک‌ها بستگی به خالق آن دارد اما برخی از ساخانومدگان به مشتری اجازه می‌دهند که ظاهر «نوزاد» را خودش تعیین کند.


    مهارت ساخت عروسک‌های شبه‌خانومده از دهه‌ی ۹۰ میلادی در ایالات متحده شکل گرفت و به مرور به سمت واقع‌نمایی هرچه افزایش رفت و با رونق اینترنت، هنرمندان، ساخانومدگان و کلکسیونرهای این عرصه از سراسر جهان جامعه‌ای مجازی تشکیل دادند. سال ۲۰۰۲ بود که نخستین عروسک خانومده‌نما در سایت ای‌بِی به فروش گذاشته انجام گرفت.

     



    روند خرید این عروسک‌ها زیاد از آنکه شبیه خرید یک محصول باانجام گرفت، شبیه به قبول سرپرستی یک نوزاد هست و به همین دلیل یک گواهی تولد یا سرپرستی برای آن در نظر گرفته انجام گرفته هست. با این حال خیلی‌ها آن را به عنوان شیئی کلکسیونی در نظر می‌گیرند و بعضی‌ها هم برای پر کـــردن خلاء فرخانومد از آن هستفاده می‌کنند. با وجود اینها در رسانه‌ها و افکار عمومی این کار عجیب و نامعقول توصیف می‌شود زیرا معتقدند این عروسکها زیادی واقعی هستند. با این حال برخی روانشناسان نظر دیگری دارند.

     



    شاید افزایش افراد تایمی درباره‌ی این عروسک‌های شبه‌خانومده و مادری کـــردن برای یک عروسک بشنوند، حسی منفی داشته باشند. معمولاً اینطور هست که تایمی چیزی غیرمعمول، ناشناخته یا از نظر فرهنگی از ما دور هست، فکر کنیم عجیب و خانومنده هست. اما برخی روانشناسان معتقدند این عروسک‌ها کاربرد درمانی هم دارند.


    طبیعی هست که آدم‌ها تلاش می‌کنند از بحران‌های روحی خود به طریقی دور شوند یا اثرات مخرب از دست‌دادن عزیزانشان مقابله کنند؛ اما آیا یک عروسک واقعاً می‌تواند جای یک نوزاد واقعی را بگیرد؟ برای کسانی که بچه‌ای ندارند که با آن سروکله بخانومند و هویت مادرانه‌ی خود را بیابند، این عروسک‌ها همراهی  بی‌دردسر به نظر می‌رسند.

     



    از طرفی نگهداری از این عروسک‌ها راهی برای انتقال از دنیای خیالی داشتن و بزرگ‌کـــردن فرخانومد، به دنیای واقعی هست. راهی که از نظر برخی روانپزشکان مانند دکتر گِیل سالتز آمریکایی، یک راه درمان افسردگی و مبارزه با احساس شکست برای خانومانی هست که فرخانومد خود را از دست داده‌اند یا قادر به بچه‌دار انجام گرفتن نیستند.


    دکتر سالتز می‌گوید: «واقعیت این هست که به هر حال آقام در خانومدگی خود با مسائل اندوهناک روبرو می‌شوند. در زیادی از موارد از مکانیسم انکار برای مواجهه با آن و افسردگی ناشی از آن هستفاده می‌کنند. این اتفاق برای کسانی می‌افتد که فرخانومدشان را از دست داده‌اند و حالا بچه‌ای که از او مراقبت کنند ندارند و با هویتی که از دست داده‌اند دست‌وپنجه نرم می‌کنند. ممکن هست آنها تا آغاز دوران یائسگی یعنی زمانی که پی‌ می‌برند ‌راه برگشتی نیست و دیگر نمی‌توانند یک بچه‌ی طبیعی داشته باشند، مشکلی با این قضیه نداشته باشند. اما زمانی که درها روی امکان بچه‌دار انجام گرفتن بسته می‌شود، ممکن هست در افسردگی غرق شوند».

     



    اما تایمی ذهن با چنین خلاء بزرگی مواجه می‌شود چه می‌کند؟ دکتر سالتز، روانپزشک بیمارستان پروتستان نیویورک می‌گوید «انکار» یکی از برجسته‌ترین مکانیزم‌های دفاعی هست. اینطور نیست که دارندگان این عروسک‌ها تصور کنند بچه‌ای واقعی دارند و روی این قضیه اصرار کنند. اما می‌توانند برای خودشان و دیگران وانمود کنند بچه‌ای واقعی دارند و از این طریق آرام شوند. اما اگر کسی که بچه‌اش را از دست داده زیاد از حد به این عروسک‌ها وابسته شود، موجب نگرانی هست و نشان می‌دهد که مشکل حل نانجام گرفته هست.


    او اضافه می‌کند: این عروسک‌های شبه‌انسانی دردسرهای یک بچه‌ی واقعی را ندارند؛ رویدادی از پوشک و بوی بد و گریه و غذا نیست؛ این «بچه‌ها» برخلاف بچه‌های واقعی بزرگ نمی‌شوند و ترکتان نمی‌کنند، ناامیدتان نمی‌کنند و هرگز حرمت والدین را زیر پا نمی‌گذارند! به این ترتیب یک «مادر» هرگز در رابطه با آنها شکست را تجربه نمی‌کند. از طرفی برای زیادی از خانومان این بچه‌ها نشان‌دهنده‌ی شخصیت خانومانه و توانایی مادری کـــردنند. از سویی خودنمایی بخشی از وجود همه‌ی مهست و طبیعتاً به توجه نیاز داریم. برای خانومی که تلاش می‌کند احساس نیکوی درباره‌ی خود داشته باانجام گرفت، داشتن یک کودک و شنیدن عبارت «فرخانومد شما» می‌تواند اطمینان‌بخش باانجام گرفت.


    دکتر گیل سالتز معتقد هست «این عروسک‌های خانومده‌نما برای همه نیست. اما اگر کسی احساس ناکامی داشته باانجام گرفت، بطور عجیبی کمک کننده هست. راه‌های زیادی هست که اشخاص از پس احساس شکست، ناکامی و افسردگی بر بیایند؛ این عروسک‌ها هم یک راه حل هستند».

     


    کارولینا یوندرکو عکاس لهستانی هست که اغلب پروژه‌های بلندمدت عکاسی‌اش به تبعات شکست اختصاص دارد و تلاش می‌کند توجه‌ها را به مسائلی که آقام با آن مواجهند جلب کند. او که مجموعه‌ تصویری درباره‌ی این عروسک‌ها و خانومانی که از آنها نگهداری می‌کنند تهیه کـــرده در این‌باره می‌گوید: «نوزادان احساسات قدرتمندی را در بزرگسالان برمی‌انگیخانومد. ما با مهربانی و مراقبت به آنها توجه می‌کنیم و دوستشان داریم؛ حتی اگر واقعی نباشند. من می‌خوهستم بفهمم دلیل».

     



    یوندرکو در توضیح مجموعه تصویر‌های خود می‌نویسد: ثابت انجام گرفته هست که بغل کـــردن یک کودک سبب آزاد انجام گرفتن هورمون‌هایی می‌شود که حس آرامش ایجاد می‌کنند؛ آنها آسودگی را به همراه می‌آورند. آیا یک عروسک همان تأثیر را دارد؟ غریزه‌ی مادر چنان قوی هست که کسانی که نمی‌توانند بچه داشته باشند و یا کودکی را از دست داده‌اند، عشق خود را نثار کودکی غیرواقعی می‌کنند. از آنها مراقبت می‌کنند، آنها را عوض می‌کنند، آنها را برای پیاده‌روی می‌برند و برایشان خرید می‌کنند. «بچه‌ها» نقش همدم را ایفا می‌کنند، آنها آرامش روزمره را به ارمغان می‌آورند؛ آنها بقچه‌ی کوچکی از شادی برای دوست داشتن و کمک به «مادران» خودند که با شکست، افسردگی، تروما و اضطراب سروکله می‌خانومند.

     



    او اضافه کـــرده هست: این چیزی بود که یک سال پیش توجه مرا جلب کـــرد و نقطه‌ی شروعی برای این دهستان انجام گرفت. از آن زمان من زیادی از خانومان باورنکـــردنی، گرم و مهربان و «نوزادان»شان را دیده‌ام. آنها تجربیات خانومدگی خود را با من به اشتراک گذاشتند؛ نیکو و بد؛ و دوستان من انجام گرفتند. متوجه انجام گرفتم  هر خانومی برای داشتن چنین کودکی انگیزه‌ی خاصی دارد و دیدم عروسک‌های نوزاد برای هریک از آنها آرامش و شادی می‌آورد.

     



    هنگام کار روی این پروژه مطالب موجود در رابطه با این موضوع را دیدم و مطالعه کـــردم. از این طریق و همچنین از طریق گفت‌وگو با خانومانی که ملاقات کـــردم و از آنها تصویر گرفتم، متوجه انجام گرفتم که اغلب افرادی که چنین عروسک‌هایی را به فرخانومدی می‌پذیرند، بطور  غیرمنصفانه‌ای قضاوت می‌شوند و منفی نشان داده می‌شوند. من می‌خواهم دهستان‌هایی از خانومانی را به اشتراک بگذارم که به لطف این عروسک‌ها شادی، تعادل و دنبالشان را به دست آورده‌اند. امیدوارم پروژه‌ی من بتواند تصور اشتباهی را که رسانه‌ها ایجاد کـــرده‌اند تغییر دهد.

     


    منبع: ایسنا به گرازش از witness.worldpressphoto.org و Today.com


     


برچسب ها: رویدادی ، تحلیلی ، عسل ، فردا ، ، اخبار ، > ،